Voorschoten 3 heeft een bijzonder seizoen voor de club bekroond met het winnen van de LSB-beker. De finale tegen Leithen werd overtuigend met 5½-2½ gewonnen. Na de bekerwinst in 2001 is dit de tweede keer in de historie dat de beker naar Voorschoten gaat.
Na de uiterst moeizame 4-4 tegen Op Eigen Wieken in de eerste ronde ging het in de volgende wedstrijden van een leien dakje.
De 6-2 zege op Philidor 2 werd gevolgd door een 8-0 tegen Utile Dulci. Toch was Voorschoten in de finale duidelijk de underdog.
Thuisclub Leithen had alle registers open getrokken en het sterkst mogelijke team opgesteld.
Het Voorschotense team bestond dit keer volledig uit spelers van het succesvolle derde.
Het was dan ook tot ongeloof van alles wat Leithen was en vooral van de Leidse teamleider dat er halverwege een 3-1 voorsprong voor Voorschoten op het scorebord stond. Ik mocht zowaar het eerste punt aantekenen. Aanvankelijk wist ik net aan op de been te blijven en kwam in een eindspel met zware stukken terecht, waarin de witte stukken (van Leithen) actiever stonden. De Leithenspeler dacht met een trucje een pion te winnen, maar overzag de weerlegging en moest een toren inleveren. Invaller Jasper won overtuigend. Hij won een pion, toen een stuk en bleef koel de matdreigingen die zijn tegenstander wanhopig in de stelling probeerde te houden, weerleggen. Na dameruil was het tweede punt binnen.
Op het derde bord kon spektakel verwacht worden. Beide spelers staan namelijk niet bekend als rustige positionele schuivers en kijken meestal niet op een stuk meer of minder. Zo bezien viel de amusementswaarde dit keer nogal tegen, maar gezien het resultaat moeten we hier niet over klagen. Er waren geen wilde offers, maar Midas was steeds de bovenliggende partij en dat vertaalde zich uiteindelijk ook in een punt. Elwin had zich goed voorbereid op zijn verantwoordelijke taak om bord 1 te verdedigen, maar werd daar niet voor beloond. Na de opening was het nog wel oke, maar net toen het publiek zich afvroeg hoe hij zijn pion op d4 ging verdedigen werd hij een paar tinten roder en dat is meestal geen goed teken. De pion ging dan ook van het bord af en er was meer op komst. Elwin truukte zich nog bijna naar een positief resultaat, maar hoewel hij een vrijpion creëerde waarmee hij een toren kon winnen, was zijn eigen toren kansloos tegen drie ver opgerukte vrijpionnen.
De peptalk van de teamleider van Leithen had niet het beoogde effect, want de tweede cyclus verliep net zo goed voor Voorschoten.
Weliswaar raakte Jasper in de verdrukking, maar bij de anderen waren er volop kansen op een goed resultaat.
Toen Jaspers tegenstander meldde dat het 3-2 geworden was, was het al wel duidelijk wie de winnaar zou worden.
Op de andere drie borden zag het er namelijk zonnig uit.
Bij Midas bleef het ook dit keer relatief rustig. Hij wist met zwart zijn overwegende stelling met meer tijd om te zetten in een eindspel waarin de witte koning het nogal benauwd had. Dat leidde tot stukwinst en later ook tot winst van de partij. Ik wist met positionele middelen mijn tegenstander onder de duim te houden en materiaal te winnen. In de laatste minuut werd het nog even hectisch, maar het punt ging wel naar Voorschoten. Tussendoor had Elwin het beslissende halfje aangetekend. Na een dubbel pionoffer had hij een kwaliteit gewonnen, maar stond behoorlijk aangekrant en het massaal opgekomen publiek (10 man, het blijft schaken hè?) had er een hard hoofd in. Met een fraai kwaliteitsoffer trok hij de witte stelling uit elkaar, kreeg een sterke aanval met dame en paard en won een handvol pionnen. Een moment van onoplettendheid zorgde ervoor dat wit nog net met remise kon ontsnappen.
Voor Elwin, Midas en Jasper was dit de derde titel van het seizoen, na de winst van de promotieklasse Noordwest in de jeugdclubcompetitie en het kampioenschap van het derde. Voor mij bleef het bij twee kampioenschappen en de eer deel te hebben mogen uitmaken van dit team.
Na al dit positieve nieuws moet ik toch ook een kritische noot laten horen. Het moet toch mogelijk zijn voor de LSB om de
bekerfinale van iets meer cachet te voorzien. Op de LSB-site was tot de dag van de finale niet te vinden waar
en wanneer er gespeeld zou worden. Verder is het jammer dat de finaledag afgeschaft is,
maar door de 10 Voorschotense toeschouwers (die ruim in de meerderheid waren), was de finale uiteindelijk toch wel een sfeervol gebeuren.
Dat er niemand namens de LSB was om de beker uit reiken is ook spijtig, maar dat de beker zelf er niet eens was, is toch wel een misser.
Ik ga er tenminste van uit dat ‘de LSB-beker’ niet alleen een abstract begrip is, maar ook een stoffelijk ding.
Als er op de ALV alsnog een trofee wordt uitgereikt, voelt dat toch een beetje als mosterd na de maaltijd.
De kampioensfoto moest dus zonder beker worden gemaakt. Even werd nog overwogen om de prijzenkast van Leithen te plunderen,
maar uiteindelijk is bijgevoegde foto het resultaat geworden.
Tot slot iedereen bedankt die dit seizoen een bijdrage aan de bekerwinst heeft geleverd. Het ‘kernteam’ was maar zelden compleet te bewonderen, maar de invallers hebben ook een belangrijke rol gespeeld:
Elwin 2 uit 4, Wouter 7,5 uit 8, Midas 6 uit 6, Charles 3 uit 4, Igor 3 uit 4, Jasper 1 uit 2, Richard 1 uit 2, Gert 0 uit 2.
Leithen 1 2024 - Voorschoten 2 1939 2½ - 5½ 1. Thomas Beuman 2135 - Elwin van der Auweraert 2047 1-0 ½-½ 2. Ad Reijneveld 2045 - Wouter Noordkamp 1933 0-1 0-1 3. Frans Vreugdenhil 1969 - Midas Ratsma 1957 0-1 0-1 4. Marco Anink 1946 - Jasper van der Auweraert 1819 0-1 1-0
Voor meer foto's van deze wedstrijd zie het online fotoalbum.
Wouter Noordkamp